روزهاست فقط می نگرم...

جماعت سیاست باز بر سر و کله هم میزنند و یکدیگر را به توهین و تمسخر، به زور و زر به خیانت و جهالت به دروغ و تقلب به فریب و سرکوب متهم می کنند...

جمعی عکس آتش می زنند و گروهی دیگر مرگ بر منافق سر می دهند...

برخی مچ بند سبز به دست می بندند و شعار آزادی می دهند...بعضی پرچم سه رنگ بر سر می بندند و مرگ بر مخالف می گویند

به راستی که رنگ سیادت و قداست رنگ وحدت و صداقت به چه روزی افتاده است...کثیف...زشت...تهوع آور

***

این رسم ماست...

این رسم ماست که هر کس را تا اوج بالا ببریم و با سر فرود بیاوریم...

زمانی به یار آقا رای میدهیم و هل هله میکنیم...و زمانی او را دزد می نامیم

زمانی وی را برای هشت سال انتخاب میکنیم... و زمانی بر ضدش راهپیمایی میکنیم و شعار میدهیم

این رسم ماست...

دیروز سیدی را رئیس جمهور میخوانیدم و امروز خائن

دیروز سیدی را بالا می نشانیدم و امروز پایین تر از پایین

دیروز سیدی را به شوق دیدنش دنبال می کردیم و امروز بخاطر انداختن عمامه اش

خدا می داند که امروز چه می گوییم و فردا چه می شنویم

آری این رسم ماست

***

آقا دعا میخواند...برای ما...برای کشور...برای اسلام...چه خوب میخواند

دعا میخواند با بغضی در گلو...جماعت گریه می کنند...و من، تنها با بغضی فرو خورده خیره بر چشمان آقا

...دل آقا پر است...از زمانه...از روز...روزگار...

در این میدان در گوشه ی نشسته ام و می نگرم هر کس ضربه ی میزند...نه به من...نه به حریف...نه به خود...به یک پیکره...به یک ایمان...به روح خسته ی یک انسان...

منتظر این جمعه می مانیم...مثل همه ی جمعه های پیش...

منتظر اذن خداییم...شاید این جمعه جمعه ی آخر باشد.

مرد معتاد پکی به سیگارش زد

به تابلو پارک ممنوع تکیه زده بود و خاطرات خوب گذشته را مرور می کرد

این روزها حال خوشی نداشت...

تصمیم گرفته بود برای همیشه ترکش کند...

همانطور که همسرش او را ترک کرده بود....

آهی کشید و پک دیگری به سیگار زد

تنها چیزی که برایش مانده بود کلی خاطره بود و یک سیگار نصفه.

سیگار را زیر پا انداخت و له کرد. به تابلو پارک ممنوع نگاهی انداخت

لبخند بی رمقی زد و با کلی خاطره ناب در خیابان شلوغ شهر به راه افتاد

لحظه ی بعد دستی زنانه سیگار له شده را از روی زمین برداشت

در حالی که اشک می ریخت پارچه ی را باز کرد و سیگار را کنار چند ته سیگار دیگر گذاشت

به تابلو پارک ممنوع خیره شد. لبخند بی رمقی زد و به خانه برگشت...

دخترک از پنجره به آسمان خیره شده بود

صدای قرآن در گوشش پیچ وتاب می خورد

هر از چند گاهی به عکس روبرویش نگاه می کرد.

قرار بود امروز پدرش از کربلا برگردد

کوچه پر از ماشینهای جورواجور بود

ساعت ها در انتظار آن بود که عروسکش را ببیند

پدرش قول یک عروسک بزرگ را داده بود

عروسکی که از مال مهشید خوشگلتر باشد.

دوباره به آسمان نگاه کرد.

و به انتظار، ساعت ها را سپری می کرد.

ناگهان دستی روی شانه دخترک نشست

دخترک دست بزرگ پدر را خوب می شناخت

برگشت و به صورت پدر نگاه کرد

پدر خندید و دستانش را از هم باز کرده و منتظر بود تا دخترک پدر را بغل کند

دخترک از ته دل می خندید

عروسک را به کلی فراموش کرده بود

حالا در بغل پدر آرام گرفته بود و از او جدا نمی شد

کم کم دخترک در بغل پدر به خواب رفت

وقتی چشمهایش را باز کرد.

اتاق خالی بود

هنوز صدای قرآن می آمد

روی تاقچه پنجره کنار عکس پدر یک کادو گذاشته شده بود

از کادو به عکس نگاه کرد.عکس را بالا گرفت. آسمان در پیش زمینه ی عکس پدر محو شده بود

تنها یک چیز برای دخترک ارزش داشت

عکس پدر.همراه با روبان مشکی کنارش...

(تقدیم به داغدیدگان حوادث اخیر عراق)

حوصله کار کردن ندارم

متوجه شدم چند هفته ی است پیش خانه شان مغازه ی باز شده

دیگر از آنجا ماست می خرد

فردا باید سریی به آن مغازه بزنم شاید نیاز به شاگرد داشته باشد

این سومین بار است که محل کارم را تغییر میدهم